BLSD staat voor Blessed.
Niet in de zin van alles gaat goed of het leven is perfect. Maar gezegend, omdat je gedragen wordt. Omdat je gezien bent. Ook op dagen dat je dat zelf niet zo voelt. BLSD herinnert aan die waarheid die makkelijk naar de achtergrond verdwijnt, maar nooit verdwijnt.
BLSD begon met één verlangen dat maar bleef terugkomen: ik wilde mensen bemoedigen. Iets kleins doorgeven van Gods liefde, maar dan op een manier die bij mij past. Niet te groot, niet te heftig, gewoon echt.
Een tijd terug hoorde ik een preek van Karim Landoulsi. Het ging over in beweging komen voor God, niet langer aan de zijlijn blijven staan. Dat raakte me, maar het maakte me ook onzeker, want ik wist helemaal niet hoe ik dat moest doen. Ik durfde niet te spreken voor groepen, niet zomaar mensen aan te spreken over Jezus, en eigenlijk wist ik gewoon niet welke stap ik moest zetten. Maar het verlangen bleef. Ik wilde wel iets betekenen, ik wist alleen niet hoe.
En toen merkte ik dat kleding soms een gesprek kan openen zonder dat jij dat hoeft te doen. Dat een simpele tekst iemand kan laten nadenken. Dat iemand misschien iets voelt bij woorden als loved by Him, zonder dat jij één zin hebt hoeven uitleggen. Dat vond ik zo bijzonder. Het voelde alsof dit voor mij een manier was om toch in beweging te komen. Klein, maar oprecht.
Zo ontstond BLSD. Een plek waar geloof en stijl samenkomen, maar vooral: waar woorden zacht landen. Niet om te overtuigen, maar om te bemoedigen. En het mooiste is dat jij dat ook kunt doen. Door iets te dragen met you are seen and never alone draag je niet alleen een kledingstuk, maar ook een boodschap. Iets dat iemand anders misschien precies op het juiste moment ziet. En dat is ook in beweging komen. Misschien minder groot dan je altijd dacht, maar precies krachtig genoeg.
En wie weet wordt BLSD zo ook een klein stukje van jouw verhaal, net zoals het groeide in het mijne.