Soms kijk je naar mensen om je heen, naar vrienden, familie of gewoon mensen die dichtbij je staan, en voel je zo sterk dat je hen ook zou willen laten ervaren wat jij hebt gevonden, omdat je weet hoeveel rust het je geeft, hoeveel liefde, hoeveel houvast, en je het ze oprecht gewoon zo gunt.
Juist daarom kan het soms pijn doen, wanneer je merkt dat ze er niet voor openstaan, het niet begrijpen of er (nog) niets mee willen, hoe graag jij ook zou willen dat het anders was.
Maar liefde laat zich niet forceren, en geloof ook niet.
Misschien ligt jouw rol niet in het overtuigen van anderen, of in het blijven trekken en duwen totdat iemand het eindelijk “ziet”, maar veel meer in het simpelweg laten zien wat het in jouw leven doet, in hoe je leeft, in hoe je met mensen omgaat en in de kleine momenten waarin iets van God zichtbaar wordt, zonder dat je daar altijd grote woorden voor nodig hebt.
En ook al voelt het soms alsof het niets doet, alsof jouw woorden of jouw voorbeeld geen verschil maken, dat betekent niet dat er niets gebeurt, want waar jij misschien alleen een klein zaadje plant, is God Degene die het laat groeien, op Zijn moment en op Zijn manier, ook als jij dat zelf niet ziet.
Misschien is dat wel het moeilijkste, maar ook het meest bevrijdende tegelijk.
Je mag loslaten, en vertrouwen dat God al bezig is, ook buiten jouw zicht.
“Ik heb geplant, Apollos heeft water gegeven, maar God heeft laten groeien.”
1 Korinthiërs 3:6
0 reacties